|
|
|
Επιπλοκές
ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ
Οι καρδιολογικές, είναι οι σοβαρότερες
από τις επιπλοκές που
παρουσιάζει η θαλασσαιμία, και αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου των
θαλασσαιμικών. Η καρδιακή βλάβη οφείλεται στην ύπαρξη μεγάλης ποσότητας
σιδήρου λόγω των συχνών μεταγγίσεων
και της εναπόθεσής του στις ίνες του μυοκαρδίου, προκαλώντας
μακροχρόνια δυσλειτουργία του οργάνου. Η ιογενής μυοκαρδίτιδα επίσης,
αποτελεί μια επιπλέον αιτία καρδιολογικών επιπλοκών.
Η
καρδιακή λειτουργία πρέπει να παρακολουθείται σε τακτά χρονικά
διαστήματα ανάλογα με την κατάσταση και την ηλικία του θαλασσαιμικού.
Πρώιμος υπερηχογραφικός δείκτης μείωσης της καρδιακής λειτουργίας είναι
η δυσκολία στη διαστολή της αριστερής κοιλίας.
Η
παρακολούθηση, πέραν του ιστορικού του θαλασσαιμικού περιλαμβάνει
ηλεκτροκαρδιογράφημα, υπερηχοκαρδιογράφημα και ακτινογραφία θώρακα.
Πρόσθετες εξετάσεις είναι το 24ωρο Holter ηλεκτροκαρδιογραφικής
ανάλυσης, δοκιμασία κόπωσης, ραδιοϊσοτοπικές μελέτες, MRI κ.λ.π. Βασικά
μέτρα που βοηθούν στην πρόληψη των καρδιολογικών επιπλοκών είναι:
1. Η διατήρηση επιπέδων
αιμοσφαιρίνης πριν τη μετάγγιση περίπου 9-10,5 gr/dl σε
θαλασσαιμικούς χωρίς καρδιολογικό πρόβλημα και 10-11 gr/dl σε αυτούς με
καρδιακή νόσο.
2. Συστηματική, τακτική
αποσιδήρωση. Ειδικά σε θαλασσαιμικούς με καρδιολογικό πρόβλημα
χρειάζεται συνεχής έγχυση φαρμάκου δεσφεριοξαμίνης (Desferal) υποδορίως
ή ενδοφλεβίως. Πολύ καλά αποτελέσματα προσφέρει επίσης η συγχορήγηση
δεσφεριοξαμίνης και δεφεριπρόνης. Η εντατική αποσιδήρωση σε συνδυασμό
με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, όπου αυτή χρειάζεται, μπορεί να
περιορίσει σημαντικά και σε ορισμένες περιπτώσεις να αναστρέψει τις
βλάβες.
3. Αντιμετώπιση άλλων αιτιών καρδιοπάθειας
όπως, υποθυρεοειδισμός, υποπαραθυρεοειδισμός κ.λ.π. για τον εντοπισμό
των οποίων απαιτείται περιοδικός ενδοκρινολογικός
έλεγχος.
|
|
|
|
